Estavana Polman: The Last Dance
In dit artikel:
Estavana Polman, geboren en opgegroeid in de Arnhemse wijk Presikhaaf, speelt het aankomende wereldkampioenschap handbal (26 november–14 december, in Nederland en Duitsland) als haar laatste toernooi voor Oranje. De 33‑jarige vleugelspeler, inmiddels 197‑voudig international, keert na het WK terug naar haar huidige club Rapid Bucuresti, waar ze nog een jaar onder contract staat.
Haar handballoopbaan begon bij buurclub UDI 1896 — opa en oma runden de kantine — waarna ze met twaalf overstapte naar eredivisieclub AAC 1899 en op dertienjarige leeftijd debuteerde in het eerste team. Vervolgens combineerde ze spelen bij VOC Amsterdam met een intensief opleidingsprogramma op de Handbal Academie van Topsportcentrum Papendal: trainen, school (CIOS Arnhem) en weer trainen vormden toen haar dagelijkse leven.
In 2011 maakte Polman de stap naar Denemarken: eerst SønderjyskE, daarna Team Esbjerg, waar ze uitgroeide tot publiekslieveling. Met Esbjerg won ze drie landstitels en scoorde ze 1.270 doelpunten — clubrecord — totdat de relatie in 2022 bekoelde doordat de club besloot haar laatste contractjaar niet te verlengen. Die beslissing, die Polman als gevolg van slechte communicatie en gebrek aan leiderschap ervaart, betekende een ingrijpende en pijnlijke fase in haar carrière en leidde uiteindelijk tot haar vertrek en de overstap naar Roemenië.
Op internationaal niveau leverde Polman langdurig topprestaties: zilver op het WK 2015 (Denemarken), brons op het WK 2017 (Duitsland) en het wereldwijde hoogtepunt in 2019 in Japan, waar zij de beslissende treffer maakte tegen Noorwegen in de finale. Haar nationale loopbaan kende ook tegenslagen; na de Olympische Spelen van 2024 werd ze in eerste instantie door bondscoach Henrik Signell gepasseerd vanwege verjongingsplannen, maar in februari 2025 voerden gesprekken tot een uitnodiging voor een terugkeer in de selectie — een traject dat Polman pragmatisch benaderde en inmiddels accepteerde.
Blessures vormden terugkerende hindernissen. Een ernstig auto-ongeluk in 2009 bracht twee gebroken ruggenwervels met zich mee; de rug bleef sindsdien kwetsbaar. In 2019 en opnieuw in 2021 liep ze zware knieblessures op, waaronder een gescheurde kruisband, waardoor ze op cruciale momenten moest revalideren en zelfs toernooien miste. Polman benadrukt dat doorzettingsvermogen en de keuze om terug te komen haar sterk hebben gemaakt.
Voor de toekomst wil Polman het rustiger aan doen: ze geeft aan geen club te willen coachen, zoekt meer tijd voor gezin en woonplaats (zij en haar partner zijn op zoek naar een huis in Arnhem) en tekende een ambassadeurschap bij Pro Handball USA, dat werkt aan een nieuwe professionele league. Samen met Oranje‑collega’s als Angela Malestein en Lois Abbingh overweegt ze initiatieven om jongere spelers te begeleiden bij contractkeuzes en clubzaken, vanuit de wens hen behoeden voor fouten die zij en anderen hebben gemaakt.
Polman sluit haar Oranje‑carrière af met een nuchtere, tevreden blik op de ontwikkeling van het vrouwenhandbal: van financiële schaarste naar volle zalen en wereldtop. Het WK wordt voor haar de ‘laatste dans’ — een finale hoofdstuk van een lange, veerkrachtige loopbaan.